Waar ik als kind opgroeide was er een kopstation, en omdat er op die lijn geen treinstellen of keertreinen reden heb ik talloze keren een trein zien aankomen, de loc zien omlopen en de trein dan weer zien vertrekken naar waar hij vandaan kwam. Vandaar waarschijnlijk mijn voorliefde voor kopstations. En dat ik graag heb dat als een trein vertrekt ik hem niet meer zie.
Daar kwam nog bij dat de eerste uitstappen die we deden met de trein naar de zoo in Antwerpen waren, ook al gelegen aan een kopstation en dat we halverwege moesten overstappen en we daar met een andere trein weer in de richting waarvan we kwamen vertrokken maar dan op een andere lijn. Dat zal mijn voorliefde voor spitzenkehre bahnhofen verklaren
Zo lang ik op de vloer speelde probeerde ik met een trein altijd zo ver mogelijk te geraken door alle rails aan elkaar te steken, liefst van de ene kant van de kamer naar de andere kant, dat vond ik als kind eigenlijk heel gewoon.
Dat veranderde drastisch toen mijn vader vond dat er een 'treintafel' moest komen... Gedaan lange lijnen, 't moest zich dan allemaal plots afspelen op een vezelplaat op poten, alles niet groter dan 1m22x2m44, wat kon je daar nog op doen met een trein? Dat leek mij meer iets voor een autobaan.
Vader bracht raad met een geleend baanplanboek waar ik toch iets leuks in vond en dat ik min of meer kon nabouwen met het materiaal dat ik had. Mijn vloertijdperk was geëindigd met 4 handwissels, 2 elektrische gebogen wissels en 2 armseinen met stroom onderbreking.
Omdat ik maar 1 trafo had en 2 seinen moest ik mij behelpen met iets anders om de stroom te onderbreken want de treinen moesten op 4 plaatsen 'vast' kunnen gehouden worden en daarvoor moesten er 2 drukknoppen gesloopt worden van 2 staande lampen, maar 't was het waard, ik heb echt ontelbare keren mijn 2 treinen, een Oostenrijkse e-loc 3036 met groene sneltreinrijduigen 4033 (die ik nu nog altijd heb) en een 3000 beginset goederentrein.
't Is allemaal meer dan 60 jaar geleden maar 't lijkt alsof het gisteren was...