Omdat de oude M-rails blijkbaar bij velen nog altijd het hartje wat sneller doen slaan nog wat plaatjes en praatjes over dat oude spul, wat dan weer bij anderen op de zenuwen zal werken waarschijnlijk
Eerst mijn verhaal afmaken over de moeilijk herkenbare 5205 en 5102 met zilveren onderkant als je ze uit een bak met een paar honderd railstukken moet vissen.
Voor de 5100 en 5206 is dat het zelfde verhaal maar daar heb ik (nog) geen foto's van.
Bovenaan zien ze er bijna hetzelfde uit:
En onderaan in het zilver ook, maar niet zo met de groene en bruine onderkant, dan zie je direct wat je vast hebt, groen 51xx, bruin 52xx:
Nu hoor ik er al denken, als die zo weinig verschillen van elkaar dan gebruik je die toch zo maar door elkaar, wel dan is Märklin wel heel dom geweest decennia lang die 2 soorten te maken
Als je de bruine en groene rails goed bekijkt, en nu spreek in weer over alle railstukken, valt nog iets op, de vijsgaten.
Zowel in de bruine als in de groene vind je er met kleine gaatjes voor verzonken schroeven als grotere gaten die niet verzonken zijn:
Van opzij zie je goed dat de kleinere gaatjes verzonken zijn:
Wat zit daar nu weer achter?
Wel, vroeger, tot 1963, verkocht Märklin 'Schauwstoffunterlage 7172' die onder de rails gelegd werden om er de holle bedding mee op te vullen.
De rails werden daar dan dwars doorheen vastgeschroefd op de draagplaat, vandaar de verzonken gaten opdat niks de vijskoppen zou kunnen raken die met massa verbonden waren.
Vanaf 63 had Märklin de rubberblokjes 7171 die de rails een klein beetje boven de draagplaat hielden en de schroef ook 'loskoppelden' van de metalen rails om contactgeluiden tegen te gaan, waardoor de gaten uiteraard groter moesten zijn en niet meer verzonken. De vijskop die nu heel wat boven de rails kwam kon geen kortsluitingen veroorzaken want was geïsoleerd van de railbedding, niet alleen voor geluid maar ook elektrisch, 2 vliegen in 1 klap dus.
Zo, dat was genoeg voor vandaag
