Het is inderdaad intensief, maar ook weer niet zo intensief als het lijkt.
Zoals Cor schrijft, loopt de "tendervloer" schuin naar achtereen op, waardoor de hele handel min of meer vanzelf naar beneden schuift (1).
Het begin (waar je schept zeg maar) is vlak en itt tot de schep in de tuin die je in de aarde steekt, steek je de stookschep als het ware onder de kolen.
Ofwel, je legt hem op de plaat, schuift hem met je rechter(2) hand onder de zwarte stenen, trekt hem terug pakt met je linker hand de schep, draait je om en (hopend dat iemand anders de deur voor je open heeft gedaan) met een grote schwung probeer je ze dan op de goede plek te krijgen. Dit waren speciale scheppen die met eerbied werden behandeld, waagde het niet om hem in de kolen te steken of hem voor iets anders te gebruiken.
Althans, zo deed ik het die paar keer dat ik dit voorrecht had.
Los van de olie gestookte locs, waren er inderdaad locs met een mechanische stookinrichting (ook in andere talen vaak "stoker" genoemd):
Vaak een soort kurketrekker die de kolen uit de tender onder de vloer naar voren trok, waarbij ze ondertussen werden vermalen tot "gruis" en vervolgens met stoom in de vuurkist werden geblazen.
Dat laatste gebeurt overigens ook met olie gestookte locs waarbij de zware stookolie eerst met stoom vloeibaar wordt gemaakt.
En daarbij heb je ook het grootste nadeel van olie gestookte locs te pakken: Je hebt stoom nodig om het proces op gang te brengen.
(1) Soms werkt moeder natuur niet helemaal mee en moet je kolen trimmen, dat is pas zwaar werk: Met een soort hark die stenen naar beneden trekken
(2) Uitgaande van een rechtshandige stoker en met de stoker links