Het is niet zozeer de digitale bediening maar de mogelijkheid om stroom voor de ingebouwde decoders èn de wisselbediening af te tappen van de rails die het tot een feestje maken.
Maar dat feestje heeft ook een keerzijde: er komt een moment dat er niet meer genoeg prik is voor de wissels, namelijk als de baan te uitgebreid wordt. Via een Mobile station ben je begrensd tot 2A als ik het goed zeg. En bij een CS2 of 3 kun je tot 4 of 5A door de rails jagen. Daarna houdt het op en moet je dure boosters aanschaffen en aparte secties ('stroomkringen') gaan aanleggen.
Wordt de baan flink groter, met tientallen wissels en meer dan drie tot vier tegelijk rijdende treinen, dan is het veel bedrijfszekerder om losse decoders te gaan gebruiken die je apart kunt voeden met stroom uit geschakelde voedingen die veel goedkoper zijn dan boosters en voedingen.
Overigens kun je inbouwdecoders ook nu al apart voeden door de betreffende (gele) draad niet naar de rails, maar een externe voeding te leiden. Dat is een mooi compromis. Geen drie draden, maar eentje per wissel.
Overigens heb ik veel meer draden onder mijn baan getrokken dan ooit tevoren in het analoge tijdperk: een ringleiding voor digitale baanstroom met aftakkingen, een ringleiding voor goedkope voedingstroom met 19v voor de wisseldecoders (met aftakkingen voor buck converters naar lagere spanning voor ledverlichting), een ringleiding met 15v voor de servodecoders, meer dan 150 draden van railsecties voor de terugmelding, en utp-kabels tussen de terugmeldmodules. Daarnaast nog wat draden voor de netstroom en verdeeldozen en tot slot nog wat computerkabels van CS2 naar de router en de computer...
De gedachte dat twee draadjes volstaan bij digitaal bedrijf, is niet helemaal waar, maar het speelplezier is wel enorm veel groter geworden, vind ik.
Groet,
Peter